نسیان

سالها گذشته و من هنوز بعضی وقت ها شبیه آواره تو یه شوره زار بی آب و علف، توی سرگشتگی درون خودم گم میشم. نه میفهمم کجام، نه میفهمم چی هستم و نه میفهمم چرا هستم. نه معلومه چیکار باید بکنم و نه معلومه کجا باید برم.

هر آدمی اما ی آرمانشهر داره؛ آرمانشهری که متعلقه به خودش، اون تو معنا پیدا میکنه و وجودش به بروز میرسه.

هر آدمی یه آرمانشهر داره؛ یه آرمانشهر درست همین حوالی

باور کن . .